منابع و ماخذ تحقیق شخص ثالث، اشخاص ثالث، مواد مخدر

عمر به طور کلي يک عمل فردي پيش بينانه است. اغلب آن را يک قرارداد تأمين آتيه نيز مي گويند. رسالت و هدف بيمه عمر پاسخگويي به دل مشغولي هاي گوناگوني است که در اين جا ما به چند نمونه از آن ها اشاره مي کنيم. نخست اين که بيمه عمر براي حفظ و استواري موقعيت و شرايط زيستي و معاشي يک خانواده در صورت از دست دادن نان آور خود مي تواند مفيد باشد ( مانند بيمه عمر به شرط فوت پدر يا مادر به نفع فرزندانشان ) همچنين مي توان از بيمه عمر براي تأمين معاش و آينده فرزند معلول و ناتواني که از دست رفتن پدر و مادرش او را در شرايط دشواري قرار مي دهد، استفاده کرد ( مانند بيمه عمر مستمري در صورت فوت پدر يا مادر يا هر دو به سود فرزند معول ) بيمه عمر مي تواند وسيله رفع نارسايي هاي حقوق ورثه، به ويژه به نفع همسر بازمانده، باشد (مانند بيمه عمر به شرط فوت شوهر به سود همسر).31
چنانچه منظور بيمه گذار از انعقاد قرارداد بيمه عمر، تأمين سرمايه اي براي خانواده يا شخص ثالث در صورت فوت بيمه شده باشد، عمليات بيمه گر صرفاً بيمه اي خواهد بود، زيرا خطر موضوع بيمه تابع قانون احتمالات و اعداد بزرگ است. در صورتي که بيمه گذار به تأمين سرمايه يا مستمري براي دوران پيري و بازنشستگي خود تمايل داشته باشد، عمليات بيشتر جنبه پس اندازي دارد.32 در بيمه عمر، بر اساس اصول رياضي، پيشاپيش وجوه ذخيره اي انباشته مي شود تا در آينده از محل آن پرداخت هايي صورت گيرد. اين پرداخت ها بر اساس پيش بيني محتاطانه جدول نرخ مرگ و مير انجام مي گيرد و خطرهاي فردي در انواع بيمه نامه ها در چارچوب يک انتخاب دقيق پذيرفته مي شود.33
خطر موضوع بيمه عمر در بيمه نامه هاي عمر، زندگي انسان ها است که تحت پوشش قرار مي گيرد، مشروط بر اين که قرارداد منعقد شده داراي شرايط قانوني مورد لزوم براي اعتبار يک قرارداد بوده باشد. خطر هاي تحت پوشش در بيمه نامه هاي عمر عبارتند از:
1- مرگ
ممکن است مرگ ناشي از عوامل گوناگوني باشد مانند، مرگ ناشي از حوادث، ناخوشي يا مرض، عادات مضر مانند اعتياد بيمه شده به مشروبات الکلي و مواد مخدر، يا خطر هاي ناشي از سست بودن مباني فکري، اخلاقي و مذهبي، مانند انديشه خودکشي در بعضي انسان ها.
2- از کار افتادگي
از کار افتادگي ناشي از بيماري، مرض يا حادثه که معمولاً از سوي بيمه شده پرداخت حق بيمه را با مشکلات متعدد مواجه مي سازد.
3- شرط حيات و زنده بودن
اگر چه ظاهرا ً اين امر جزء خطر هاي مورد بيمه نيست، اما در قيد حيات بودن تا يک تاريخ معين که همان سر رسيد بيمه نامه است، باعث مي گردد تا سرمايه بيمه قابل پرداخت باشد.
با توجه به خطر هاي موضوع بيمه و اين که در بيمه نامه هاي عمر، شرکت هاي بيمه با پرداخت سرمايه هاي بيمه عمر از محل وجوه و ذخاير جمع آوري شده مواجه هستند، لذا بايد به اصول بيمه گري و نحوه انتخاب خطر در بيمه هاي اشخاص ، توجه دقيق و خاصي مبذول گردد.34 شايان ذکر است که مقصود از خطر در اصطلاحات بيمه اي ، هر فرد يا شيء يا مسئوليتي است که بيمه مي شود .35
استثنائات بيمه عمر عبارت است از خطر جنگ و سعي در خودکشي؛ در صورتي که بيمه شده در نتيجه عمليات تعرضي و تدافعي يا هر نوع حادثه ديگري که جنبه نظامي در مقابل نيروي مهاجم داشته باشد فوت نمايد، بيمه گر فقط ذخيره رياضي بيمه نامه را تا روز حادثه پرداخت خواهد کرد. همچنين در صورتي که بيمه شده بر اثر خودکشي يا سعي در خودکشي در طول مدت دو سال از تاريخ شروع قرارداد بيمه يا از تاريخ برقراري مجدد فوت نمايد، فقط ذخيره رياضي بيمه نامه پرداخت مي شود، مگر اينکه ورثه قانوني بيمه شده با دلايل کافي ثابت نمايند که خودکشي غير ارادي بوده است و چنانچه دو سال از مدت بيمه يا از تاريخ برقراري مجدد گذشته باشد، تمام سرمايه بيمه پرداخت مي شود.36
1-1-4-2-1- تاريخچه بيمه عمر
از پيدايش اولين جوامع بشري، انسان همواره در جستجوي راه هايي براي تأمين جان و مال خود بوده و بيمه عمر هم از جمله روش هايي است که در طول قرون گذشته براي به دست آوردن تأمين جاني و اقتصادي به وجود آمده است. اين نوع بيمه قبل از آن که در خشکي شناخته شود در دريا معمول گرديده و بيمه گران، ضمن بيمه کردن کشتي ها، متعهد مي گرديدند که در صورت فوت هر يک از خدمه کشتي وجه معيني به خانواده او بپردازند و قديمي ترين بيمه نامه عمر که سند آن موجود است مربوط به سال 1566 ميلادي مي باشد که در بلژيک کنوني که در آن زمان تحت اشغال اسپانيا بوده صادر شده است و اولين بيمه نامه ثبت شده در انگلستان نيز تاريخ 18 ژوئن 1583 ميلادي را دارد.37
بيمه عمر به موجب فرمان مورخ 3 نوامبر 1787 ميلادي به طور رسمي در دوران انقلاب کبير فرانسه و سال ها پس از آن در بوته فراموشي ماند و تنها در حدود سال 1820 ميلادي است که به عنوان يکي از حقوق شهروندان مطرح شد. از اين پس در نيمه دوم سده ي نوزدهم تا زمان حاضر بيمه عمر و ساير بيمه هاي اشخاص جهش و پيشرفت مداومي داشته است. اين تحول از نظر قانوني در قانون 13 ژوئيه 1930 ميلادي که مواد 54 و 83 آن اختصاص به بيمه هاي اشخاص، به ويژه بيمه عمر دارد، تبلور يافته است.38
1-1-4-2-2- ارکان ببمه عمر
الف- بيمه گذار: کسي است که با شرکت بيمه قرارداد مي بندد و با تکميل و امضاي تقاضاي بيمه نامه، خود را بيمه مي کند. بيمه گذار بايد نسبت به عمر بيمه شده، نفع بيمه اي داشته باشد. غالباً بيمه گذار و بيمه شده در بيمه عمر، يکي است.
ب- بيمه گر: کسي است که تعهد مي کند در صورت وقوع مرگ بيمه شده، در زمان معين و يا در صورت حيات بيمه شده، در انقضاي مدت بيمه ( بر حسب اختلاف بيمه هاي عمر ) مبلغ معيني را بپردازد.
ج- بيمه شده: کسي است که زندگي يا مرگ او موضوع و مورد بيمه است و پرداخت سرمايه بيمه اي از سوي شرکت بيمه، بر مرگ يا زنده بودن او بعد از انقضاي زمان ( حسب مورد بيمه که بيمه عمر باشد يا بيمه به شرط حيات ) متوقف است.
د- قسط بيمه اي: ميزان پاداش و حقي است که در مقابل تعهدات بيمه گر، مبني بر پرداخت ضايعات ناشي از حادثه مورد بيمه يا مبلغ معيني طبق توافق، به بيمه گران تعلق مي گيرد. قسط بيمه اي را بيمه گذار مي پردازد.
ه‍مبلغ بيمه اي: همان سرمايه بيمه گذار است که معمولاً با سود اضافي از سوي بيمه گر به بيمه گذار يا مستفيد از بيمه پرداخت مي شود.39
ي- استفاده کننده: شخصي است که بيمه گر مي بايد سرمايه مورد تعهد را در صورت وقوع خطر موضوع بيمه ( فوت يا حيات بيمه شده ) به او بپردازد. استفاده کننده از بيمه ممکن است خود بيمه گذار باشد ( مانند اين که شوهري يک بيمه نامه عمر به شرط فوت همسرش به نفع خود منعقد سازد ) و همچنين استفاده کننده ممکن است شخص بيمه شده باشد ( مانند شخصي که يک بيمه نامه عمر به شرط حيات به سود خود منعقد نمايد ) يا ممکن است شخص سومي باشد ( مانند مادري که بيمه نامه عمر به شرط فوت به نفع فرزندان خود منعقد کند )40
در برخي از اقسام بيمه عمر، بيمه گذار و بيمه شده و مستفيد از منافع بيمه، يک شخص است؛ مانند بيمه به شرط حيات در مدت زمان مشخص؛ مثلاً فردي در بيمه عمر زماني، به مدت ده سال قرارداد مي بندد. اگر پس از ده سال زنده بماند، پس از انقضاي زمان بيمه، مبلغ مشخصي را از شرکت بيمه دريافت مي کند و او بعد از انقضاي زمان، زنده مي ماند. بيمه گذار در اين فرض خود را بيمه نموده است و حق استفاده از مبلغ بيمه اي را براي خود قائل شده است.
در برخي اقسام بيمه عمر، بيمه گذار و بيمه شده يکي است، اما مستفيد از بيمه، فرد ديگري است؛ مانند بيمه عمري که در صورت فوت بيمه شده، که همان بيمه گذار است، ورثه او مبلغ بيمه اي را دريافت مي دارند؛ چون بيمه گذار، که همان بيمه شده در اين فرض است، فوت کرده است. بنابراين بازماندگان او از سرمايه و مبلغ بيمه اي استفاده مي کنند.
گاهي بيمه گذار و مستفيد از بيمه يکي است، اما بيمه شده، فرد ديگري است؛ مانند اين که کسي زندگي ديگري را بيمه کند که چنان چه در زمان معيني، مثلاً در طول پنج سال بعد از قرارداد بيمه، بميرد، بيمه گذار حق استفاده از مبلغ و سرمايه بيمه اي را داشته باشد.
تعيين استفاده کننده از مزاياي بيمه يکي از جنبه هاي مهم بيمه عمر است. با انعقاد قرارداد، بيمه گذار بر حسب مورد، يا مزيتي را به شخص يا اشخاصي که براي او عزيز هستند عرضه مي دارد که خود نوعي بخشش غير مستقيم است، و يا بدهکاري خود را به شخص ثالثي مورد تضمين قرار مي دهد.
در حالت نخست، اختصاص مزاياي بيمه به اشخاص ثالث به طور مجاني و رايگان صورت مي گيرد و در حالت دوم اختصاص مزايا جنبه معوض به خود مي گيرد. در هر صورت منطق امور، بيمه گذار را وادار به تعيين استفاده کننده مي نمايد اما بايد دانست که تعيين استفاده کننده به هيچ وجه شرط صحت و اعتبار مؤثر بودن قرارداد بيمه نيست.41
1-1-4-2-3- انواع بيمه هاي عمر
بيمه عمر انواع مختلفي دارد که مهمترين و متداولترين آن ها عبارت اند از بيمه عمر به شرط وفات، بيمه عمر به شرط حيات و بيمه عمر مختلط.42
1. بيمه عمر به شرط وفات: در اين نوع بيمه که برعکس بيمه به شرط حيات مي باشد بيمه گر، تعهد مي نمايد که هرگاه بيمه گذار در طول مدت قرارداد فوت نمايد مبلغي را به ورثه يا شخص ثالث تعيين شده در قرارداد بپردازد و اگر بيمه گذار در طول مدت قرارداد زنده ماند، هيچگونه وجهي به او و يا شخص ثالث داده نمي شود.
فورمول بيمه عمر تأمين خطر فوت به منظور رويارويي با تشويش خاطر نسبت به آينده تهيه شده و داراي چهار نوع اصلي به شرح زير است:
الف- بيمه تمام عمر:
بر پايه اين قرارداد بيمه گر متعهد مي شود که در صورت فوت بيمه شده در هر زمان ، سرمايه بيمه مذکور در قرارداد را به استفاده کننده بپردازد. در برابر اين تعهد بيمه گر، عاقد قرارداد يا بيمه گذار نيز متعهد پرداخت حق بيمه ها مي باشد. اين پرداخت اشکال گوناگوني دارد. گاهي به صورت يکجا به هنگام بستن قرارداد و گاهي به صورت پرداخت اقساطي مي باشد. در حالت دوم نيز به دو ترتيب عمل مي شود يا بيمه گذار متعهد پرداخت حق بيمه ها در تمام مدت بيمه نامه ( تا زمان فوت بيمه شده ) مي گردد و يا آن که متعهد مي شود که اقساط حق بيمه را تا پايان مدت تعيين شده در قراداد بپردازد. اين گونه قرارداد بيمه عمر همانندي زيادي با قرارداد بيمه عمر از نوع پس اندازي دارد و در برگيرنده اندوخته رياضي مي باشد. اين بدان معنا است که براي بيمه گر مسلم است که بايد به تعهد خود در مورد پرداخت سرمايه بيمه عمل کند. تنها چيزي که جنبه احتمالي دارد تاريخ پرداخت يا تاريخ انجام تعهد بيمه گر است. اين گونه بيمه عمر به طور نسبي پر خرج است.
ب- بيمه تمام عمر با شرط فوت بعد از مدت معين
اين نوع بيمه عمر بر پايه همان نوع نخستين ( بيمه تمام عمر ) ترتيب يافته است با اين تفاوت که بيمه گر در صورتي به تعهد خود عمل مي کند که بيمه شده بعد از تاريخ تعيين شده در قرارداد بيمه فوت کند. فايده اين فرمول اين است که حق بيمه نازل تري را مي طلبد زيرا احتمال دارد که بيمه گر چيزي نپردازد. در واقع بيمه گر در صورت فوت بيمه شده پيش از موعد مقرر هيچ تعهدي ندارد. اين فرمول در موردي مفيد است که بيمه شده به تأمين فوري و بيدرنگ نياز ندارد.
ج- بيمه عمر زماني
گونه اي از بيمه هاي عمر است که به اندازه کافي مورد استقبال قرار گرفته و به موجب اين قرارداد، بيمه گر متعهد مي شود که در صورت فوت بيمه شده در مدت اعتبار بيمه نامه، سرمايه تعيين شده را به استفاده کنندگان بپردازد.
در مقابل اين تعهد، بيمه گذار نيز متعهد پرداخت اقساط حق بيمه در تمام مدت قرارداد يا تا زمان وقوع فوت بيمه شده در

این نوشته در No category ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *