منابع پایان نامه ارشد درباره بیمارستان، بیماران مبتلا، رضایت بیمار

ش ها و یا ترکیبی از بلوک ایلیواینگوینال و بلوک انفیلتراسیون به دست آید (14).
1-3-4 مسائل مربوط به هزینه
ترمیم فتق کشاله ران با بی حسی انفیلتراسیون موضعی مقرون به صرفه ترین نوع بی حسی به این دلیل است که آن را می توان به عنوان بی حسی بدون نیاز به نظارت مستمر متخصص بیهوشی (10) یا در ترکیب با دوز کمی از آرام بخش ها انجام داد. این روش همچنین بهبود سریع و زمان کوتاه ترخیص بعد از عمل را تسهیل می بخشد، که در گزارش بزرگی حدود 95 دقیقه گزارش شده است (10)؛ این زمان با هر روش دیگری قابل دستیابی نیست. همچنین، بی حسی انفیلتراسیون موضعی امکان عدم نیاز به بخش مراقبت پس از بی حسی (PACU1) را فراهم کرده و در نتیجه منجر به کاهش هزینه می گردد. از سوی دیگر، برخی از مطالعات تصادفی قادر به نشان دادن چنین مزایایی نبودند (23)، اما تفسیر نتایج به دلیل استفاده از دوزهای زیادی از آرام بخش ها و مخدرهای طولانی اثر قوی در حین عمل و اوایل بعد از عمل که منجر به نیاز به PACU در اثر تهوع، خواب آلودگی و ناراحتی می گردد، به مانع برمی خورد. این یافته احتمالاً نشان دهنده ناکافی بودن روش مورد استفاده در بی حسی انفیلتراسیون موضعی است (23). در مطالعه هایی که در آن هزینه تکنیک های مختلف بی حسی به طور مستقیم مورد بررسی قرار گرفته است، نتایج همیشه به نفع بی حسی انفیلتراسیون موضعی بوده است (21, 24, 25). انتخاب بین مراقبت بی حسی بدون نیاز به نظارت مستمر متخصص بیهوشی و یا پرستار بیهوشی (10) در مقابل مراقبت بیهوشی نظارت یافته با بیشترین هزینه، استفاده از مراقبت های بیهوشی غیرنظارتی را حمایت می کند، به دلیل اینکه اجتناب از ارزیابی های پزشکی قبل از عمل و نظارت حین عمل به نظر بی خطر و مقرون به صرفه به نظر می رسد. در اینگونه موارد یک متخصص بیهوشی برای موارد نادر (%5) در دسترس است (10).
با این حال، برای دادن مجوز رسمی به بیمارستان، مطالعات بیشتراز نظر بی خطر بودن از چندین مرکز مورد نیاز است، تا اجازه توصیه نهایی برای بیهوشی بدون نیاز به نظارت مستمر متخصص بیهوشی در مقابل بیهوشی نظارت شده را بدهد.
1-3-5 خطر عمل مجدد
استفاده غالب از بی حسی انفیلتراسیون موضعی در مراکز با تمرکز روی ترمیم فتق با داده های بیش از 50،000 نفر در پایگاه داده سراسری در کشور دانمارک (5, 6) نشان می دهد که در عمل جراحی با بی حسی انفیلتراسیون موضعی هیچ افزایش خطر ابتلا به فتق مجدد وجود ندارد. با این حال، در برخی از گزارش ها (4, 26, 27) خطر بالقوه افزایش عود با بی حسی انفیلتراسیون موضعی بر اساس تجزیه و تحلیل چند متغیره نشان داده شده است (4, 26). سوال این است که آیا چنین تجزیه و تحلیلی بازگو کننده تأثیر صرف تکنیک موضعی بی حسی است یا تأثیر عوامل دیگر مانند کیفیت جراحی و یا سطح تخصص جراح را بازگو می کند (26). پرواضح است که مراکز فتق خصوصی و مراکز دیگر با تمرکز بر عمل جراحی فتق، درصورت افزایش عود با روش موضعی از انجام عمل با این روش امتناع می ورزیدند. با این وجود، عمل جراحی زمانی که با بی حسی انفیلتراسیون موضعی انجام می شود، نیاز به بررسی و انتخاب روشی دقیق تر دارد، و در نتیجه ترمیم جراحی ناکافی و احتمال عود در صورت کم تجربگی جراح به طور بالقوه می تواند رخ دهد. جالب توجه است، آخرین داده های پایگاه داده فتق سوئدی (4) افزایش میزان عمل مجدد را پس از بی حسی انفیلتراسیون موضعی برای ترمیم فتق اولیه نشان داد، اما این افزایش در مورد جراحی برای فتق عود کرده وجود نداشت، که خطر بیشتری برای عود دوباره دارند (4, 5). در نتیجه، خطر بالقوه افزایش فتق راجعه استدلالی علیه بی حسی انفیلتراسیون موضعی نیست.
1-3-6 درد زودرس بعد از عمل
بدیهی است که درد بعد از عمل اولیه زمانی که عمل جراحی تحت بی حسی انفیلتراسیون موضعی با بی حسی طولانی اثر موضعی (بوپیواکائین، لوو-بوپیواکائین، روپیواکائین) انجام می شود که 4 تا 6ساعت باقی می ماند، کاهش می یابد. این کاهش درد پس از عمل از بی حسی نخاعی یا بیهوشی عمومی بیشتر طول می کشد و در کارآزمایی های تصادفی مقایسه سه روش بی حسی (17) مستند شده است. با این حال، هر زمان که یک روش بیهوشی عمومی (و یا بی حسی نخاعی) استفاده شده است، توصیه می شود که آن را با بی حسی انفیلتراسیون موضعی در پایان عمل تکمیل کرد و بنابراین طول مدت تسکین درد زودرس شبیه به آنچه که از طریق بی حسی انفیلتراسیون موضعی به دست می آید را ایجاد کرد. هیچ شاهدی مبنی بر مزیت استفاده از بی حس کننده قبل از برش (پیشگیرانه) در مقایسه یا بعد از برش وجود ندارد (28).
1-4 بیحسی رژیونال
رایج ترین تکنیک رژیونال بی حسی نخاعی است، هر چند برخی از مراکز فتق از بی حسی اپیدورال کوتاه اثر استفاده می کنند (12). اخیراً، استفاده از بلوک عصب ستون فقرات (بلوک پاراورتبرال) نیز مورد بررسی قرار گرفته است (29)، اما بی دردی حاصل از این روش معادل بلوک معمولی عصب محیطی حین عمل است. داده های پراکنده ای برای بی دردی اپیدورال و بلوک پاراورتبرال وجود دارد.
بر اساس داده های اپیدمیولوژیک گسترده (3, 5, 6, 29)، بی حسی نخاعی در حدود 10٪ تا 20٪ از بیماران استفاده شده است. تعجب آور است که هیچ مزیت مستندی برای این روش بلوک عصب با خطر بسیار کم در بروز عوارض شدید (هماتوم نخاعی، سندرم دم اسبی، عفونت) و تهاجم بیشتر نسبت به انفیلتراسیون موضعی وجود ندارد (30). از همه مهمتر، در بررسی داده های اپیدمیولوژیک و مطالعات بالینی تصادفی، نشان داده شده است که این تکنیک بالاترین خطر احتباس ادراری، با نرخ تا 20٪ گزارش شده در برخی از سری ها دارد (16-18, 21). همچنین، بی حسی نخاعی نیاز به ارزیابی قبل از عمل توسط متخصص بیهوشی و متخصص بیماریهای داخلی از جهت بیماری های همراه، به ویژه در بیماران مبتلا به بیماری های قلبی عروقی به علت خطر بالقوه اثرات همودینامیک منفی با بلوک نورآگزیال مرکزی دارد. علاوه بر این، چند سری نیاز به اضافه کردن بیهوشی عمومی در حدود 5٪ تا 10٪ از بیماران در طول بی حسی نخاعی را به دلیل کافی نبودن تسکین درد حین عمل گزارش کرده اند (16, 31).
به طور خلاصه، داده های علمی کنونی بر ضد استفاده از بی حسی نخاعی هستند. تمام تلاش ها باید برای حذف استفاده از بی حسی نخاعی در ترمیم فتق کشاله ران باشد (13, 32)، مگر اینکه اطلاعات در آینده بتوانند مزایای بی حسی نخاعی را در مقایسه با بی حسی انفیلتراسیون موضعی و یا بیهوشی عمومی نشان دهند.
1-5 بیهوشی عمومی
تفسیر مطالعات بیهوشی عمومی برای ترمیم فتق کشاله ران دشوار است، چرا که این روش اغلب با جزئیات شرح داده نشده است، به خصوص در مورد استفاده از دوز قوی مخدرهای طولانی اثر، که ممکن است مانع ریکاوری و نیز موجب تهوع، استفراغ و خواب آلودگی گردد. بر اساس کارآزمایی های تصادفی بالینی و داده های اپیدمیولوژیک (13, 16-19, 21, 23) که به مقایسه بیهوشی عمومی با بی حسی انفیلتراسیون موضعی پرداخته اند، مواردی از قبیل خطر ابتلا به احتباس ادرار، بهبود طولانی تر و نیاز بهPACU در بیهوشی عمومی در مقایسه با انفیلتراسیون موضعی، برضد انتخاب بیهوشی عمومی در عمل هرنیورافی هستند. با این حال، توسعه بیهوشی جدید کوتاه اثر وریدی عمومی (پروپوفول، رمی فنتانیل) ممکن است در آینده جایگزین قابل اعتمادی برای بی حسی انفیلتراسیون موضعی باشد، زیرا این تکینیک را می توان با بی حسی انفیلتراسیون موضعی در حین عمل برای تسکین درد در اوایل زمان بعد از عمل ترکیب کرد. ترکیبی از داروی بیهوشی عمومی کوتاه اثر ممکن است در برخی از بیماران مبتلا به اضطراب، خطر بالای درد حین عمل و یا چاقی مفرط ارجح باشد. در اینگونه شرایط مزایای بی حسی انفیلتراسیون موضعی اضافه شده در حین عمل همراه با زمان ریکاوری بسیار کوتاه از بیهوشی عمومی حفظ می گردد. با این حال، نیاز به مطالعات تصادفی در رابطه با ریکاوری و عوارض استفاده از چنین روش بیهوشی عمومی در مقایسه با بی حسی انفیلتراسیون موضعی به تنهایی وجود دارد.
1-6 دلایل انتخاب موضوع
1- ترمیم فتق اینگوینال یکی از شایع ترین اعمال جراحی است.
2- روش های مختلفی برای ایجاد بی حسی برای این پروسیجر وجود دارد، از قبیل: بیهوشی عمومی، بی حسی نخاعی، بی حسی موضعی، بلوک پاراورتبرال
3- مطالعات نشان داده است که این روش ها از نظر مقرون به صرفه بودن (طول مدت بستری در بیمارستان، زمان ترخیص، هزینه بیدردی)، عوارض جانبی و رضایت بیماران تفاوت هایی با هم دیگر دارند.
4- مطالعات نشان داده اند که در سال های اخیر استفاده از روش بی حسی موضعی در اعمال ترمیم فتق اینگوینال سیر صعودی و استفاده از روش بی حسی نخاعی سیر نزولی داشته است.
5- شیوع انواع روش های ایجاد بی حسی برای عمل جراحی ترمیم فتق اینگوینال تا به حال در مطالعات ایرانی گزارش نشده است.
6- تعیین شیوع روش های بی حسی انتخابی در ایران و مقایسه آن با سیر تحولی آن در مراکز معتبر جهان به یافتن بهترین ومطمئن ترین روش بی حسی برای افرادی که مورد ترمیم فتق قرار می گیرند، کمک خواهد کرد.
7- انجام این تحقیق از نظر تخصصی، مواد، ابزار و تجهیزات در کشور امکان پذیر است.
8- موضوع این تحقیق جنبه تئوری قابل قبولی دارد، در ضمن کاملاً عملی بوده و در مدت زمان کوتاهی قابل اجرا می‌باشد.
9- هزینه انجام این تحقیق در برابر دستاوردهای حاصل از آن ناچیز است.
با توجه به نبود داده های بیان کننده شیوع استفاده از انواع روش های بی دردی برای عمل جراحی ترمیم فتق اینگوینال در مطالعات ایرانی، و اهمیت انتخاب نوع بی دردی از نظر مقرون به صرفه بودن و رضایت بیماران، مطالعه حاضر با هدف بررسی وضعیت کشورخودمان در ارتباط با نحوه ایجادبی دردی در عملهای ترمیم فتق انجام شد. همچنین این مطالعه با بررسی فراوانی انواع بیحسی در سال های مختلف (91 تا 93)، به بررسی سیر استفاده از روشهای مختلف پرداخته است. تعیین شیوع روشهای بی حسی انتخابی درایران و مقایسه آن با سیرتحولی آن در مراکز معتبر جهان به یافتن بهترین و مطمئن ترین روش بی حسی برای افرادی که مورد ترمیم فتق قرار می گیرند، کمک خواهد کرد. ضمناً از نتایج حاصل از این طرح می توان برای طراحی مطالعات کارازمایی بالینی نیز استفاده کرد.
1-7
اهداف طرح
1-7-1 هدف اصلی طرح
تعیین شیوع انواع روش های بی حسی در اعمال ترمیم فتق و تعیین ارتباط عوامل مؤثر بر انتخاب نوع بیحسی برای این اعمال در بیمارستان ولیعصر در بین سال های 1391 تا 1393
1-7-2 اهداف فرعی طرح
1. تعیین درصد شیوع روش بیهوشی عمومی در اعمال ترمیم فتق
2. تعیین درصد شیوع روش بیحسی اسپینال در اعمال ترمیم فتق
3. تعیین درصد شیوع روش بیحسی اپیدورال در اعمال ترمیم فتق
4. تعیین درصد شیوع هرکدام ازفتق ها دربیماران بستری
5. مقایسه درصد شیوع روشهای بی حسی در سالهای مختلف
6. تعیین درصد شیوع روش بی حسی در مذکر و مونث
7. تعیین درصد شیوع بی حسی در محدوده های سنی مختلف
8. تعیین ارتباط متغیر اینکارسره بودن و روش بی حسی
9. تعیین ارتباط متغیر دوطرفه بودن فتق و روش بی حسی
10. تعیین ارتباط متغیر نوع عمل (باز/لاپاروسکوپی) و روش بی حسی
11. تعیین همراهی نوع بی حسی و متخصص بیهوشی
12. تعیین همراهی نوع بی حسی و جراح
13. مقایسه زمان عمل در هر یک از روش های بی حسی
1-7-3 هدف كاربردي طرح
تعیین شیوع روش های بیهوشی انتخابی در ایران و مقایسه ان با سیر تحولی ان در مراکز معتبر جهان به منظور کمک به یافتن بهترین و مطمئنترین روش بیهوشی برای افرادی که مورد ترمیم فتق قرار می گیرند.
1-7-4 فرضيات يا سوالات پژوهش
1. آیا درصد شیوع بیهوشی عمومی

این نوشته در No category ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *