مقاله درمورد سنجش از دور، استان خوزستان، استان هرمزگان

ميافزايد(11).
آهني و همکاران (1387) در مطالعه‌اي خطر فرسايش آبي را با استفاده از GIS و RS ارزيابي کردند. آن‌ها با استفاده از مدل USLE، سنجنده‌ي ETM و شاخص NDVI به اين نتيجه رسيدند که بر اثر فرسايش، خاک حاصلخيزي خود را از دست خواهد داد و هم‌چنين پديدهي فرسايش به مقدار قابل توجهي در تخريب پوشش گياهي و کاهش نفوذپذيري سطح حوضه اثر خواهد گذاشت(5).
ارخي و نظري (1388) به منظور بررسي کارآيي مدل MPSIAC در پهنه‌بندي شدت فرسايش و برآورد توليد رسوب، حوزه‌ي آبخيز ايلام را مورد بررسي قرار دادند. ايشان دريافتند که اين حوضه از نظر فرسايش و توليد رسوب در وضعيت متوسط قرار دارد و هم‌چنين اظهار داشتند ميزان رسوب برآورد شده در اين حوضه در کلاس فرسايشي 3 و از نظر طبقه‌بندي کيفي فرسايش در کلاس درجه‌ي متوسط قرار دارد(3).
فتاحي و نوروزي (1388) با هدف معرفي مناسبترين روش تهيه‌ي نقشه‌هاي استفاده از اراضي و پوشش زمين با استفاده از داده‌هاي رقومي ETM و IRS در منطقه‌ي دشت قم، پس از تصحيحات لازم و پيشپردازشهاي اوليه تصوير، اظهار داشتند که بهترين نتيجه و بالاترين دقت براي تهيه‌ي پوشش زمين، مربوط به داده‌هاي سنجنده ETM و به روش حداکثر احتمال با دقت کلي 83/74 درصد بوده است(19).
پيرمحمدي و همکاران (1389) تحقيقي را با هدف تعيين کارآيي مدل‌هاي کمي MPSIAC و EPM در زيرحوضه‌ي سامان عرفي چم حاجي از منطقه‌ي جنگلي کاکارضا در استان لرستان انجام دادند. آنان بعد از محاسبه‌ي ميزان فرسايش و رسوب اين حوضه، مقادير به دست آمده را با مقدار واقعي فرسايش و رسوب ايستگاه کاکارضا مقايسه کردند. نتايج بررسي حاکي از آن بوده است که ميزان رسوب برآورد شده به وسيله‌ي مدل MPSIAC، مقداري نزديکتر به مقدار واقعي فرسايش و رسوب را نشان داده است(7).
گلآور و همکاران (1389) کارايي تکنيک سنجش از دور و GIS را با استفاده از مدل MPSIAC (با توجه به 9 عامل زمين‌شناسي سطحي، خاک، آب و هوا، رواناب، پستي و بلندي، پوشش سطح زمين، استفاده از زمين، وضعيت سطح خاک و فرسايش رودخانه‌هاي) جهت برآورد ميزان رسوب حوزه‌هاي آبخيز پيشنهاد کردند. نتايج اين مطالعه، قابليت تلفيق مدل‌هاي تجربي، سنجش از دور و GIS را در تهيه‌ي اطلاعات به هنگام از حوزه نشان داده است(27).
همتي و همکاران (1389) طي يک مطالعه که در حوضه‌ي مرغاب خوزستان (بخشي از رودخانهي کارون) انجام دادند، به پهنه‌بندي خطر فرسايش و توليد رسوب با استفاده از مدل MPSIAC در محيط GIS پرداختند. نتايج اين مطالعه نشان داده است که بيشترين ميزان توليد رسوب در زيرحوضه‌ي A با 8/92 تن در هکتار و کم‌ترين رسوب در زيرحوضه‌ي C با 4/77 تن در هکتار بوده است(33).
اميني و پروا (1390) در مقالهاي با عنوان برآورد فرسايش و رسوب در حوزه‌هاي آبخيز با استفاده از داده‌هاي ماهواره‌اي و مدل MPSIAC، حوضه‌ي گاودره واقع در استان کردستان را مورد بررسي قرار دادند. آنان با استفاده از نرم‌افزار GIS، مدل تجربي MPSIAC و داده‌هاي ماهواره‌اي، مقدار رسوب را 676 متر‌مکعب در سال و مقدار فرسايش حوضه را 7022/53 مترمکعب در سال برآورد کردند(4).
جوادي و ميردارهريجاني (1390) با هدف برآورد ميزان فرسايش و رسوب حوزه‌ي آبخيز آزادرود نشتارود در استان مازندران تحقيقي را انجام دادند. ايشان در اين تحقيق از نرم‌افزارهاي GIS و ArcHydro و مدل‌هاي MPSIAC و RUSLE استفاده کردند. آن‌ها مقدار فرسايش و رسوب در حوزه‌ي آبخيز با استفاده از دو مدل نامبرده را برآورد کردند. مقايسه‌ي اين دو مدل نشان داده است که اين مدل‌ها، براي برآورد رسوب حوضه مناسب بوده است(8).
چترسيماب و همکاران (1390) طي مطالعه‌اي که در حوزه‌ي آبخيز ماهنشان استان زنجان با استفاده از مدل‌هاي RUSLE و MPSIAC در محيط GIS انجام دادند، به اين نتيجه رسيدند که روش MPSIAC براي اين حوزه‌ي آبخيز با توجه به آزمون مجموع حداقل مربعات ميانگين R.S.S مناسبتر است(9).
صديقي (1390) در پژوهشي در خصوص پهنه‌بندي خطر فرسايش آبي با بکارگيري مدل ICONA بر مبناي فن‌آوري‌هاي سنجش از دور و سامانه‌هاي اطلاعات جغرافيايي، حوزه‌ي آبخيز تنگسرخ شيراز را مورد بررسـي قرار داد. ايشان با تهيه‌ي نقشه‌ي تغييرات کاربري اراضي با تصاوير ماهواره‌اي در دو بازه‌ي زماني 1988 و 2007 به اين نتيجه رسيد که بر ميزان وسعت مناطقي که در کلاس‌هاي متوسط، زياد و بسيار زياد قرار گرفتهاند، افزوده شده است(15).
فرخزاد و همکاران (1390) طي يک مطالعه که در حوزه‌ي آبخيز دهپيرنگان انجام دادند، به شناسايي و پهنه‌بندي اشکال فرسايشي با استفاده از تصاوير ماهواره‌اي و GIS پرداختند و اقدام به تهيه‌ي نقشه‌ي فرسايش آبــي کردند. نتايج اين مطالعه نشان داده است که حوزه‌ي آبخيز دهپيرنگان داراي هشت تيپ فرسايشي مي‌باشد(20).
قادري و همکاران (1390) با استفاده از داده‌هاي ماهواره‌اي و سيستم اطلاعات جغرافيايي و مدل MPSIAC به پهنه‌بندي فرسايش و برآورد نرخ توليد رسوب در حوزه‌ي آبخيز سد سورال پرداختند. نتايج اين تحقيق، قابليت تلفيق مدل‌هاي تجربي و سيستم اطلاعات جغرافيايي را در تهيه‌ي اطلاعات دقيق و به هنگام از حوزه‌هاي آبريز نشان داده است(21).
کاظمي و همکاران (1390) تحقيقي را با هدف ارزيابي تغييرات زماني پهنه‌بندي خطر فرسايش آبي با استفاده از GIS و RS و مدل CORINE در حوزه‌ي آبخيز تنگ بستانک شيراز انجام دادند. آنان نقشه‌ي خطر فرسايش‌پذيري حوضه را با استفاده از تصاوير ماهواره‌اي براي سال‌هاي 1988 و 2007 تهيه کردند. نتايج اين تحقيق نشان داد که به وسعت اراضي با خطر فرسايش زياد افزوده شده و از وسعت اراضي با خطر فرسايش کم کاسته شده است(23).
مرادي و همکاران (1390) در تحقيق خود فرسايش و رسوب سرشاخه سد شميل در شمال استان هرمزگان را با استفاده از مدل‌هاي EPM و MPSIAC و نرم افزار GIS، برآورد کردند. نتايج نشان داده است که در بعضي از زير حوضه‌هاي گستره‌ي مورد مطالعه‌ي ايشان، مدل EPM و MPSIAC با هم همخواني زيادي دارند، ولي نتايج مدل EPM در مناطق با فرسايش بالا نسبت به مدل MPSIAC از اطمينان کم‌تري برخوردار بوده است(29).
يزدانيمقدم و همکاران (1390) با استفاده از مدل MPSIAC ميزان فرسايش و رسوب را در واحدهاي کاري، در حوزه‌ي آبخيز چمران استان خوزستان برآورد کردند. نتايج اين تحقيق نشان داده است که از داده‌ها و برآوردهاي اين مطالعه مي‌توان در جهت تعيين اولويتهاي مديريتي و اجرايي براي کنترل فرسايش و رسوب حوزه‌ي آبخيز چمران استفاده کرد(34).
احساني و غفاريشيروان (1391) در مقالهي خود که با استفاده از مدل ICONA حوزه‌ي آبخيز حبلهرود را مورد مطالعه قرار دادند. نتايج اين تحقيق نشان داد که خطر فرسايش زياد در حوضه‌ي مذکور 4 درصد بوده است(2).
سليمانپور و شهابي (1391) تحقيقي را با هدف برآورد فرسايش و رسوب حوزه‌ي آبخيز مال قائد واقع در استان بوشهر، با استفاده از تکنيکهاي GIS و مدل MPSIAC انجام دادند. نتايج اين تحقيق نشان داده است که حوضه‌ي مذکور در کلاس فرسايشي کم تا خيلي‌زياد قرار گرفته است(13).
طاهري و لندي (1391) طي يک مطالعه که در استان خوزستان انجام دادند، از تکنيک سنجش از دور و GIS و مدل فرسايشي MPSIAC استفاده کردند. آنان فاکتورهاي مورد استفاده خود را از سنجنده ETM، و لايه‌هاي مورد نياز را از نرم‌افزارهاي GIS و ENVI استخراج کردند و در آخر نقشه‌ي رسوبزايي حوزه‌ي آبخيز را تهيه کردند(16).
کاظمي و همکاران (1391) در مقالهاي با عنوان ارزيابي تأثير کاربري اراضي بر خطر فرسايش آبي با استفاده از مدل ICONA، فنون سنجش از دور و GIS، به اين نتيجه رسيده‌اند که مقدار خطر فرسايش مربوط به کلاس‌هاي خطر فرسايش خيلي‌کم و کم، کاسته شده و بر مقدار وسعت مناطقي که داراي خطر فرسايش متوسط، زياد و بسيار زياد مي باشد، افزوده شده است(22).
کريمي و امين (1391) طي يک مطالعه حوضه‌ي سد سيوند را با استفاده از مدل ICONA و به وسيلهي تکنيک RS پهنه‌بندي کردند. نتايج اين تحقيق نشان داده است بر ميزان فرسايش حوضه افزوده شده است و دليل آن را نوع استفاده مردم در بالادست حوضه‌ي سد بيان کرده‌اند. آنان مکان‌هاي بحراني از نظر فرسايش را در حوضه‌ي مورد نظر شناسايي کردند و برنامه‌ي مديريتي براي آن پيشنهاد کردند(24).
مومنيدمنه و همکاران (1391) در تحقيق خود چهار روش BLM، FAO، EPM، MPSIAC را براي برآورد فرسايش و رسوب اقليمهاي نيمهخشک مقايسه کردند. اين تحقيق در حوضه‌ي ريزاب شهرستان بردسکن واقع در استان خراسان انجام شده است. آنان دو مدل اوليه فرسايش و رسوب را به صورت کمي برآورد کردند و دو مدل ديگر فرسايش را به صورت کيفي ارايه دادند. نتيجهي اين تحقيق نشان داده است که ميزان فرسايش در اين حوضه متوسط بوده است(32).
باقرزاده و منصوريدانشور8 (2013) طي پژوهشي در حوزه‌ي آبخيز گلستان در شمال شرقي ايران، به ارزيابي رسوب توليدي و هدر رفت خاک با استفاده از مدل MPSIAC و به کمک سامانه‌ي GIS پرداختند. براساس اين تحقيق، بيش از 75/60 درصد حوزه‌ي آبخيز گلستان در کلاس‌هاي بالاي فرسايشي قرار گرفته است و رسوب کل حوزه‌ي آبخيز حدود 1/4171 مترمکعب بر کيلومتر مربع در سال برآورد شده است(35).
پرهکار و همکاران9 (2013) طي تحقيقي مدل MPSIAC را براي ميزان توليد رسوب در کشور ايران مورد ارزيابي قرار داده‌اند. بر اساس اين تحقيق، آن‌ها دريافتند که مدل MPSIAC براي آبخيزهايي با بيش از 2/2 تن در هکتار در سال نبايد مورد استفاده قرار گيرد زيرا در اين حوضه‌ها خطاي نتايج بيش از 50 درصد مي‌باشد(47).
طاهري و همکاران10 (2013) طي پژوهشي در حوزه‌ي آبخيز زردکايد رفيع استان خوزستان، با استفاده از سامانه‌هاي GIS و RS و هم‌چنين مدل MPSIAC،‌ ضمن تخمين رسوب توليدي در اين حوضه، نقشه‌ي رسوب‌زايي حوزه‌ي آبخيز را تهيه کرده‌اند. نتايج به دست آمده از اين تحقيق نشان داده است، حوزه‌ي آبخيز مورد تحقيق به 5 کلاس خيلي‌کم تا خيلي‌زياد تقسيم شده است(48).
مقيم و همکاران (1392) طي پژوهشي با بهره‌‌گيري از مدل ICONA و بکارگيري فن‌آوري‌هاي GIS و RS منطقه‌ي خسرو شيرين از حوزه‌ي آبخيز سد ملاصدرا در استان فارس را از نظر خطر فرسايش‌پذيري پهنه‌بندي کردند. نتايج نشان داده است، منطقه‌ي مذکور به 5 کلاس خطر فرسايش‌پذيري از خيلي‌کم تا خيلي‌زياد تقسيم‌‌بندي شده است(31).
2-2- مطالعات خارجي
اوزل و همکاران11 (1999) در حوزه‌ي آبخيز دالانمن12 ترکيه، از مدل ICONA استفاده کردند. براساس اين پژوهش، مشخص گرديد در گستره‌ي مورد مطالعه ريسک فرسايشي 17 درصد کم، 23 درصد متوسط و 60 درصد زياد مي‌باشد(46).
بايرامين و همکاران13 (2003) با هدف ارزيابي خطر فرسايش خاک با مدل ICONA در منطقه‌ي بيپازاري آنکارا، نقشه‌ي درجه‌ي ريسک فرسايش‌پذيري خاک را به کمک اين مدل مشخص نمودند و پي بردند که بر ميزان وسعت مناطقي که در کلاس‌هاي زياد و بسيار زياد قرار گرفتهاند، افزوده شده است(36).
وان و سانگ چيوس وات14 (2008) بررسي‌هايي را با استفاده از شواهد ميداني، مدل ICONA و GIS در منطقه‌ي خشک ميانمار انجام دادند. آن‌ها از نقشه‌ي زمين‌شناسي، تصاوير لندست با سنجنده‌ي TM و مدل ارتفاعي رقومي استفاده کردند. نتايج نشان داده است که 5/76 درصد از مساحت اين منطقه فرسايش کم و 7/1 درصد در معرض خطر فرسايش قرار دارد(50).
کفيي و همکاران15 (2009) در يک مطالعه‌ي موردي در حوزه‌ي آبخيز باتا در تونس با موضوع تاثير پوشش گياهي بر خطر فرسايش آبي خاک از مدل ICONA جهت پهنه‌بندي خطر فرسايش و مدل USLE جهت تخمين ميزان فرسايش استفاده کردند. در اين تحقيق

این نوشته در No category ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *